Katalonia, dzięki wspaniałemu położeniu i wybrzeżu o długości ponad 600 km, oferuje turystom niezliczone możliwości wypoczynku i zwiedzania na malowniczym odcinku Costa Brava, Costa del Maresme, Costa de Graff i Costa Dorada. Katalończycy to wyjątkowy naród, który kiedyś pod panowaniem hrabiów Barcelony i królów Aragonii stworzył niezapomnianą potęgę nad morzem Śródziemnym. Obecnie posiadają autonomiczny rząd, a język kataloński stał się językiem urzędowym nie tylko w regionie Katalonii.

Region Katalonii, którego częścią jest Costa Brava, graniczy z Francją i Andorą. Jest wyżynno - górzystym regionem podzielonym na cztery prowincje: Barcelona, Girona, Leida i Tarragona. Istnieje również Katalonia północna (zwana francuską), położona na południu Francji. Stolicą Katalonii jest Barcelona - jedno z najbardziej prężnie rozwijających się miast europejskich. Piękno metropolii, jej niesamowita architektura (m.in. Gaudi) i atrakcyjne położenie powoduje, że co roku przybywają tu miliony turystów. Aglomeracja Barcelony liczy obecnie ok. 4 mln mieszkańców, co stanowi połowę liczby Katalończyków. Obecnie jedną z najważniejszych gałęzi gospodarki katalońskiej jest turystyka.

Pierwsi mieszkańcy regionu Katalonii to Iberowie, którzy dotarli tu z południa między XX a X w. p.n.e. i wymieszali się z przybyszami z północy – Celtami. Tak powstały starożytne osady celto - iberyjskie. 400 lat później pojawili się w okolicy Costa Brava wielcy starożytni handlarze - Fenicjanie, a potem Grecy. Od końca III w. p.n.e. Katalonia należała do rzymskiej prowincji Hispania Tarraconesis, której centrum administracyjne znajdowało się w Tarraco (obecnie Tarragona). W V w. Katalonia została opanowana przez Wizygotów. W VII w. całość ziem Katalonii opanowali Arabowie, którzy zostali jednak częściowo wyparci przez Karola Młota po bitwie w Poitiers w 732 r. W 801 r. Katalonia została odbita z wrogich rąk przez syna Karola Wielkiego - Ludwika Pobożnego, który przekształcił ją w Monarchię Hiszpańską Cesarstwa Franków. Wilfred Włochaty był założycielem dynastii katalońskiej. Na początku X w. region uniezależnił się od monarchii frankońskich, choć nadal utrzymywał ścisłe kontakty z państwami południowej Francji. W 1137 r. zawarta została unia personalna z Aragonią. Dało to początek złotemu wiekowi obu krain. Pod władzą królestwa znalazły się Baleary, Sycylia i południowe Włochy. Następnie unia personalna Izabeli Katolickiej i Fernanda II połączyła Kastylię z Aragonią. Po odkryciu Nowego Świata w 1492 r. znaczenie Katalonii znacznie spadło, zaś ukierunkowanie gospodarki Hiszpanii na handel z koloniami spowodowały dalszy upadek potęgi Barcelony. 22. maja 1640 r. wybuchło w Barcelonie powstanie (tzw. wojna żeńców) przeciwko Filipowi IV Habsburgowi. Powstanie zostało stłumione w 1652, a prawa Katalończyków zostały wskutek tego znacznie ograniczone. W traktacie pirenejskim 1659 r. Katalonia została podzielona między Francję i Hiszpanię. Od tego czasu granica państwowa wygląda tak samo. W 1705 r. podczas wojny o sukcesję tronu hiszpańskiego w Katalonii wybuchło antyhiszpańskie powstanie. Region poparł Habsburgów, a przeciwstawił się Burbonom, których popierała Hiszpania. Powstanie zakończyło się klęską – 11 września 1714 r. upadła walcząca do ostatniej kropli krwi Barcelona. To obecnie narodowe święto Katalonii. Zlikwidowano miejscowy parlament, od prowincji oderwano region Walencji i Balearów, na pozostałym terenie wprowadzono prawo wojenne. Na skutek pomyślnej koniunktury, w XIX w. Katalonia zapoczątkowała industrializację w Europie. W latach sześćdziesiątych XIX w. rozwinął się przemysł włókienniczy, tekstylny i stoczniowy, a także powstała kolej. Od końca XIX w. ponownie narastać zaczęły tendencje separatystyczne. W 1931 r. Katalonia uzyskała autonomię, a w 1934 została republiką. W czasie wojny domowej w latach 1936 - 1939 region opowiedział się po stronie Republiki, przeciwko generałowi Franco. Po zwycięstwie wojsk frankistowskich zniesiono autonomię Katalonii oraz zabroniono używania języka katalońskiego. Po śmierci generała Franco w 1975 r. i po przyjęciu hiszpańskiej konstytucji w 1978, Katalonia odzyskała częściową autonomię kulturalną i polityczną. W 1992 r. odbyły się w Barcelonie igrzyska olimpijskie. 18 czerwca 2006 r. w referendum 75% mieszkańców Katalonii opowiedziało się za zwiększeniem autonomii macierzystego regionu.

Wzdłuż wybrzeża Katalonii znajdują się wspaniałe plaże Costa Brava i Costa del Maresme - jedne z głównych miejsc wypoczynkowych Europy.

To część wybrzeża Katalonii ciesząca się największą popularnością. Costa Brava, w wolnym tłumaczeniu oznacza Dzikie Wybrzeże i znajduje się między Port-Bou (granica z Francją) i Blanes. W okolicach Costa Brava wschodnie Pireneje opadają ku Morzu Śródziemnemu niewysokimi łańcuchami górskimi, dochodzącymi do samego morza. Wybrzeże to charakteryzuje się mnóstwem mniejszych i większych zatok i zatoczek. To wspaniała nadmorska formacja zasługująca na miano prawdziwego klejnotu Morza Śródziemnego. Costa Brava liczy ok. 100 km długości. Ta część wybrzeża obejmuje serpentynowo trzy prowincje wchodzące w skład Autonomicznego Regionu Katalonii: od Blanes do Tossa de Mar przecina Selva, od Tossa do L’Estartit biegnie przez Baix Emporda, zaś od L’estartit do Port Bou Alt Emporda. W wielu zakątkach na Costa Brava można znaleźć ślady sprzed epoki rzymskiej. Wspaniałe nadmorskie kurorty pełne historii oraz kultury przyciągały i nadal przyciągają wielu turystów. Całe bogactwo Costa Brava sprawiło, że w różnych jego miejscach znalazło wytchnienie wielu wybitnych osobistości ze świata sztuki, literatury, filmu. Marc Chagall zamieszkał w Tossa de Mar. Wspaniała aktorka Ava Gardnem oraz słynny Hiszpan Salvador Dali upodobali sobie Cadaques.
W drugiej połowie XX w. na wybrzeżu Costa Brava rozpoczął się boom turystyczny, który spowodował znaczny rozwój sieci hoteli oraz zwiększył udogodnienia komunikacyjne, mające umożliwić wygodne poruszanie się pomiędzy największymi miastami regionu i wakacyjnym wybrzeżem.

Położone nieco dalej Costa del Maresme rozciąga się od Blanes aż do północnej Barcelony. Charakteryzuje się ono szerokimi plażami oraz licznymi barami i restauracjami. Costa del Maresme stanowi centrum turystyki katalońskiej. To tutaj znajdują się kurorty takie jak Malgrat de Mar, Pinda de Mar czy Calella. W tym regionie są także niewysokie góry, idealne na spacery lub ciekawe wycieczki rowerowe.